Πριν να τη χρήση γυάλινων φιαλών που ξεκίνησε κατά το 1600, τα περισσότερα κρασιά αποθηκεύονταν και πωλήθηκαν σε ξύλινα βαρέλια. Τα δρύινα βαρέλια έχουν τρεις μεγάλες συνεισφορές στο κρασί:
- Προσθέτουν αρωματικές ενώσεις - συμπεριλαμβανομένων αρωμάτων βανίλιας, γαρίφαλου, καπνού και καρύδας.
- Επιτρέπουν την αργή είσοδο οξυγόνου - μια διαδικασία που κάνει τη γεύση του κρασιού πιο ομαλή και λιγότερο στυπτική.
- Παρέχουν ένα κατάλληλο περιβάλλον για να εμφανιστούν ορισμένες μεταβολικές αντιδράσεις που κάνουν τα κρασιά πιο κρεμώδη.
Υπάρχουν 2 κύρια είδη που προτιμούνται για την οινοποίηση: η Quercus alba ή αμερικανική λευκή βελανιδιά και Quercus petrea ή ευρωπαϊκή λευκή βελανιδιά. Κάθε είδος προσφέρει ελαφρώς διαφορετικά προφίλ γεύσης. Επιπλέον, το κλίμα όπου αναπτύσσεται η βελανιδιά επηρεάζει επίσης τις γεύσεις. Έτσι, για παράδειγμα, τα πεπαλαιωμένα κρασιά σε βαρέλια Quercus petrea από το Allier της Γαλλίας θα έχουν διαφορετική γεύση από αυτά της Quercus petrea από το δάσος Zemplen Mountains στην Ουγγαρία.
Μόνο περίπου 2 δρύινα βαρέλια μπορούν να φτιαχτούν ανά βελανιδιά, η οποία χρειάζεται αρκετές δεκαετίες για να αναπτυχθεί. Επιπλέον, η επεξεργασία του ξύλου σε βαρέλια απαιτεί μεγάλη δεξιότητα. Για το λόγο αυτό, η μέση τιμή ενός νέου βαρελιού κρασιού κοστίζει στο οινοποιείο περίπου 600 έως 1200 $.
